Ciągle czytamy !

Dyskusyjny Klub Książki skupia ludzi, którzy czytają i lubią o tym rozmawiać...

Zapraszamy więc na spotkania DKK w ostatnią środę każdego miesiąca o godz. 18:30 do RBP. Gwarantujemy dostęp do ciekawych książek, spotkań z pisarzami i swobodnej, nieskrępowanej dyskusji...


 


O DYSKUSYJNYM KLUBIE

Dyskusyjne Kluby Książki
są tworzone przez czytelników, których łączy pasja czytania, poznawania książek jak również nowych gatunków literackich.

Projekt Dyskusyjnych Klubów Książki to adaptacja brytyjskiej idei reading clubs – wspólnego czytania i rozmowy o książkach.

Organizatorami akcji są Instytut Książki oraz British Council.

DKK startują w 16 bibliotekach w województwie wielkopolskim – w Rawiczu również!

Koordynatorem klubów w Wielkopolsce jest Wojewódzka Biblioteka Publiczna i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu.

 

       

 

DKK mają na celu wykreowanie mody na czytanie i czerpanie przyjemności z literatury.

Spotykamy się po to, aby rozmawiać o książkach, wymieniać literackie poglądy, konfrontować gusta ale przede wszystkim mile spędzić czas i dobrze się bawić.

Do naszej biblioteki na spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki zapraszamy już od kwietnia 2007.

O terminach spotkań będziemy Państwa informować na bieżąco na naszej stronie internetowej www.biblioteka.rawicz.pl natomiast wszelkie pytania prosimy kierować na adres  e-mail: wypozyczalnia-rbp@rawicz.pl


ZAPOWIEDZI, SPOTKANIA
 

29.04.2015 Ivan Klima „Ani święci, ani anioły”

„Dziś w nocy zabiłam własnego męża. Dentystyczną wiertarką wydrążyłam mu w głowie dziurę. Patrzyłam, czy wyleci z niej gołębica, ale wyfrunął tylko czarny gawron. Obudziłam się zmęczona, czy też ściślej, bez chęci do życia, która mnie opuszcza, w miarę jak przybywa mi lat...”

Książka czeskiego twórcy o międzynarodowej renomie traktuje o kondycji człowieka, o niełatwych relacjach matki z córką, która popada w narkotykowe uzależnienie, o samotności. Jest też rozliczeniem z przeszłością. Uczy nas wybaczania i zrozumienia..

- recenzja

25.03.2015 Alice Munro „Miłość dobrej kobiety”

„Osiem opowiadań o kobietach, które muszą sobie radzić z niejednoznacznością własnych uczuć, z wewnętrznymi konfliktami, z rozdźwiękiem między tym, czego chcą, a tym, co muszą.”
Doskonała książka, napisana klasycznym, pełnym rezerwy stylem…
Polecamy!

- recenzja

25.02.2015 „Morfina” Szczepan Twardoch

Szalona, transowa.. powieść psychologiczna, historyczna, sensacyjna, skandaliczna”
„Morfina” jest książką o człowieku „bez ojczyzny” urodzonym w złym dla siebie czasie . Twardoch przedstawił w swej książce człowieka słabego, rozdartego, wplątanego w historię, nieodpowiedzialnego konspiratora, męża, kochanka uzależnionego od morfiny. Nie jest to jednak lektura o skutkach brania morfiny... jest to podróż Konstantego w poszukiwaniu własnej tożsamości i korzeni.
Gorąco polecamy!

- recenzja

 


 

28.01.2015 „Szum” Magdalena Tulli

Tym razem na spotkaniu Dyskusyjnego Klubu Książki mieliśmy okazję podyskutować o najnowszej książkę Magdaleny Tulli „Szum”. Autorka a zarazem jedna z najwybitniejszych polskich pisarek przedstawia historię dziecka nieakceptowanego i niezrozumianego. „Szum” to książka o samotnym ciężkim dzieciństwie, o braku zrozumienia, braku wsparcia ze strony najbliższych jak również o potrzebie wybaczenia i zrozumienia.
Gorąco polecamy !

- recenzja


26.11.2014 Miłość z kamienia” - Grażyna Jagielska

Grażyna Jagielska w swej książce odsłania wszystkie obsesje, które dręczą żonę korespondenta wojennego. To książka o samotności, tęsknocie, lęku i ciągłym oczekiwaniu na telefon... W tej niezwykle osobistej i szczerej lekturze przyglądamy się kobiecie, która została pozbawiona zdolności do normalnego funkcjonowania przez wojny i niebezpieczną pracę męża...
Gorąco polecamy !

- recenzja


19.11.2014 Sławomir Koper (spotkanie autorskie) ur. w 1963 roku w Warszawie polski pisarz, autor książek historycznych. Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. Współpracował z miesięcznikiem „Uważam Rze • Historia”, felietonista tygodnika „Do Rzeczy”, publikuje w miesięcznikach „Historia Do Rzeczy” i „Mówią Wieki” oraz na portalu wp.pl. Historia. W listopadzie 2013 został odznaczony przez prezydenta RP Bronisława Komorowskiego srebrnym Krzyżem Zasługi za popularyzację historii w społeczeństwie.
W swoich książkach przedstawia historię głównie poprzez fakty mało znane, zapomniane lub pomijane w „oficjalnych” monografiach. Prezentuje ważne i znane, ale także nieco już zapomniane postacie w kontekście życia prywatnego i codziennego oraz obyczajowości charakterystycznej dla danej epoki. Wychodzi z założenia, „że życie prywatne, z jego wszystkimi składnikami jest istotną częścią biografii każdego człowieka. A polityk czy artysta ukazany w szlafroku i kapciach zyskuje tylko na autentyczności”. Autor m.in. : „Życia artystek PRL” ( 2013) , „Sławnych par PRL” (2014), „Straconego pokolenia PRL”(2014).

29.10.2014 „Czardasz z mangalicą” „Czarada z mangalicą” Krzysztof Varga

„I tym razem Krzysztof Varga prowadzi nas przez Węgry. Razem z nim są jego wspomnienia, rojenia i przeróżne sentymenty. Stara się z tym walczyć, by Budapeszt dla niego nie stał się wyłącznie miastem przeszłości. Prawdziwym skansenem pamięci.” (Władysława Kicińska) W „Czardaszu z mangalicą” znajdziecie Państwo zbiór esejów po Węgrzech a zarazem nostalgiczną podróż Vargi w głąb siebie...

- recenzja

24.09.2014 „W krainie czarów” Sylwia Chutnik

„W krainie czarów” Sylwia Chutnik zabiera nas do miejsc, które mało kogo interesują, są zapomniane, opuszczone. To zbiór 11 poruszających opowiadań z ogromną dawką najróżniejszych emocji... to historie ludzi, którym trudno odnaleźć się w społeczeństwie, to szara rzeczywistość zmieniająca się w koszmar, to zwyczajni ludzie, którzy muszą radzić sobie w niezwyczajnych sytuacjach... Gorąco polecamy !

- recenzja

27.08.2014 „Wypalanie traw” Wojciech Jagielski

„Wypalanie traw to książka o społecznej rewolucji, to obietnica końca segregacji rasowej. Obietnica na lepsze jutro. Na bardziej ludzkie. Jagielski poruszył bardzo delikatny temat, jakim jest segregacja i uprzedzenia rasowe w Południowej Afryce. Czy są szanse biednych społeczeństw na ich rozwój? Autor zmusza nas do zastanowienia się nad życiem. Przykłady segregacji bywają wszędzie. Ale czy tak być powinno? Z pewnością nie. Pisząc „Wypalanie traw” autor zachęca nas do pogłębienia wiedzy o sobie i innych.”(WK)

- recenzja

30.07.2014 „Złodziejka książek” Marcus Zusak

Książka Marcusa Zusaka nie jest o wojnie, ale z wojną w tle. Nie jest też o Aniołach, a o życzliwości do drugiego człowieka... bez względu na okoliczności w jakich przychodzi nam żyć. „ Złodziejka książek” przypomina nam o tym, że powinniśmy kochać ponieważ następnego dnia na miłość może być już za późno… jest też o przyjaźni, łzach i o magii książek. To powieść, która potrafi wzruszyć do łez…... Gorąco polecamy !

-recenzja

 

04.06.2014 „Wściekły pies” - Wojciech Tochman

Zbiór niezwykle przejmujących reportaży. Tochman wprowadza czytelnika w świat tragicznych ludzkich doświadczeń. Pisze o słabościach, cierpieniu, o najróżniejszych postaciach zła, które rodzi się z chęci bycia akceptowanym bądź też z lęku przed napiętnowaniem... Gorąco polecamy !

-recenzja

07.05.2014 „Bracia Sisters” - Patrick De Witt

Akcja powieści rozgrywa się w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Autor przywraca do życia saloony, rozpadające się miasteczka i cały Dziki Zachód. Tytułowi bracia Eli i Charlie Sisters na zlecenie mają zlikwidować pewną niewygodną osobę... Jak to w westernie bywa leje się krew, nie brakuje strzelanin, podpitych kowboi, pięknych kobiet i kurzu … nie brakuje również niezwykle barwnych postaci i rozterek, z którymi się borykają... Książka ta łączy w sobie humor i brutalności dzięki czemu z chęcią zagląda się na kolejną stronę.

-recenzja

26.03.2014 „Ciemno prawie noc” - Joanna Bator

Alicja Taobr – reporterka wraca do miasta swojego dzieciństwa. Ma zrobić reportaż o trójce zaginionych dzieci. Zamieszkuje pusty poniemiecki dom, z którego niegdyś wyruszyła w świat...
Okazuje się jednak, że powrót do domu, do Wałbrzycha jest również powrotem do dramatów własnej rodziny...

-recenzja

26.02.2014 – „Panna młoda w śniegu” - Jan Seghers

Nikolas Schafer podczas codziennej podróży do pracy by urozmaicić sobie drogę zagląda w okna domów. W rzeczywistości interesuje, intryguje go tylko jedno okno, w którym codziennie podczas postoju widzi młodą kobietę, wykonującą czynności dnia powszedniego. Pewnego marcowego ranka okno owego domu jest puste. ..co gorsza Nikolas dostrzega ciemny kształt na śniegu i jest przekonany, że z właścicielką mieszkania coś się stało… gdy tylko dociera do Frankfurtu – zawiadamia policję… Rozpoczyna się trudne dochodzenie… Jaki będzie finał? Zachęcamy do przeczytania lektury…

-recenzja

29.01.2014 – Angelika Kuźniak „Papusza”

„Pszecież nie jestem pisarżem ani tesz poetką tylko Cyganką z lasu, która żyje przyrodą” - Papusza
O Bronisławie Wajs, tytułowej Papuszy, czy lalce po cygańsku, poetce odkrytej przez Jerzego Ficowskiego i wzniesionej na piedestał przez Juliana Tuwima pisze w swojej reporterskiej książce Angelika Kuźniak . Jako dziecko bardzo szybko nauczyła się zarabiać: wróżyła, żebrała… Miała też wielkie marzenie – nauczyć się czytać i robiła wszystko by osiągnąć swój cel. Jej twórczość dziś jest chlubą cygańskiego dziedzictwa , jednak w tamtych czasach była dla niej przekleństwem.
Polecamy…

-recenzja

- zdjęcia ze spotkania

23.10.2013 Magdalena Bielska (spotkanie autorskie) ur. w 1980 roku, debiutowała tomem „Brzydkie zwierzęta”, który przyniósł jej Nagrodę im. Kazimiery Iłłakowiczówny za najlepszy poetycki debiut roku 2006 oraz nominację do prestiżowej Gdańskiej Nagrody Literackiej „Europejski Poeta Wolności” – w gronie nominowanych sąsiadowała m.in. z Julianem Kornhauserem, Tadeuszem Różewiczem i Andrzejem Sosnowskim. Pierwszy zbiór zawierał wiersze będące najczęściej obserwacjami codzienności człowieka żyjącego w wielkim mieście, samotnego w tłumie, dokonywanymi jednak przez jednostkę niezwykle wrażliwą, umiejącą banalną z pozoru rzeczywistość zobaczyć i opisać na nowo. Co ciekawe, uciekając od etykietki „poezji kobiecej”, pisarka posługiwała się często rodzajem męskim – chcąc, jak sama tłumaczy, uchwycić człowieka jako takiego, wprowadzić większy dystans między siebie a swych bohaterów. Pisarkę interesuje przede wszystkim to, co nieoczywiste, nie do końca zdefiniowane, umykające klasyfikacjom. Walczy o nieoczywistość spojrzenia, o to, by zobaczyć swych bohaterów na przykład okiem kota – leniwego, zdystansowanego i drapieżnego zarazem. Autorka takich książek jak: „Brzydkie zwierzeta” (2006), „Wakacje, widmo” 2009, „Miłość w zimie” (2013)
Magdalena Bielska pisze także opowiadania.Prywatnie, skupiona i nieśmiała Magda jest córką wybitnego prozaika – Jerzego Pilcha i historyka literatury, wykładowcy UJ – Hanny Pilch. Mieszka w Krakowie – z mężem Piotrem oraz dwoma kotami: Rupkiem i Bubisiem.
 

25.09.2013 - Axelsson Majgull "Pępowina"

„Może jest tak, że wyobcowanie rodziców zagnieżdża się w dziecku, że czyni je obcym dla samego siebie i całego świata. Tak jak było kiedyś z moją matką i jak zawsze będzie z moją córką".
Czy nasz los jest z góry przesądzony ? czy może jednak mamy na to jakiś wpływ...? Axelsson w swojej książce pisze o relacjach matek i córek - niełatwych zresztą. Zadaje mnóstwo trudnych pytań...o sens życia i jego jakość. Autorka podjęła sie nizewykle ważnego problemy i z tego chociaż powodu warto sięgnąć po tą lekturę.

-recenzja

- zdjęcia ze spotkania

28. 08.2013 O książkach w plenerze...

Nasza DKK łapał ostatnie promienie słońca na strzelnicy Bractwa Kurkowego. Tam klubowicze wykazali się zdolnościami kulinarnym, przygotowując pyszne kiełbaski, sałatki, francuskie naleśniczki i pyszne ciasta. Motywem przewodnim naszego spotkania jak zwykle była książka. Tym razem gościł u nas Kenzaburo Oe i jego "Sprawa osobista". Historia niepełnosprawnego dziecka, stosunek ojca i otoczenia wobec chorego wzbudziły u klubowiczów niesamowite emocje. W jaki sposób uśmiercić własne dziecko, tak aby nikt się tego nie domyślił i jak wierzyć, że zrobiło się wszystko, aby do tego nie doszło...? Polecamu lekturę... 

-recenzja

- zdjęcia ze spotkania

31.07.2013 „Filmy mojego życia” Alberto Fuguet”

Beltran Soler w drodze no kongres sejsmologiczny zatrzymuje się w hotelu i układa listę najważniejszych filmów obejrzanych w swoim życiu… a tak naprawdę ? układa opowieść o dzieciństwie, młodości… Jest to historia o dojrzewaniu, polityce i o popkulturze pióra naczelnego twórcy pokolenia McOndo.

-recenzja

- zdjęcia ze spotkania

26.06.2013 spotkanie z książką, która stała się wydarzeniem zanim trafiła do księgarni , uhonorowana prestiżową Nagrodą Goncourtów jak również wyróżniona „Listą Goncourtów: polski wybór - „Mapa i terytorium” Michela Houellebecqa”

W swojej powieści Houellebecq przeplata wątki kryminalne z melancholijno-ironicznym portretem francuskiej bohemy. „Mapa i terytorium” zachwyca i nie… osadźcie to sami!.

-recenzja

- zdjęcia ze spotkania

29.05.2013 spotkanie DKK z twórczością Elfriede Jelinek czyli „Amatorki”

Równoległe historie dwóch kobiet, pracownic fabryki: pierwsza podporządkowuje się regułom patriarchalnego i kapitalistycznego porządku, druga stara się zachować wierność ideałom, na rzecz "miłości" rezygnuje z aspiracji zawodowych... i przegrywa. Polecamy … niezwykle nowoczesna i autentyczna proza jak na noblistkę przystało.

- recenzja

- zdjęcia ze spotkania

24.04.2013 spotkanie DKK Dyskusja na temat życia i nie tylko… Tomasz Piątek „Pałac Ostrogskich”

Dlaczego labirynt piwnic ciągnący się pod kamienicami warszawskiego Powiśla ma od stuleci złą sławę? Czy tortury wpływają na możliwości intelektualne torturowanych? Czy ktoś, kto zarządza wszechświatem, choćby i częściowo, może sobie pozwolić na miłość? Jak bardzo futurolog może się uwstecznić? Kto tu kogo kocha i kto tu dla kogo zdycha? Jeśli jesteście zainteresowani odpowiedzią na te pytania, a także moim osobistym życiem, to zapraszam. (autor)Powieść nominowana do literackiej nagrody NIKE.

- recenzja

03.04.2013 spotkanie DKK. Twarzą w twarz z kryminałem czyli Johan Theorin „Nocna zamieć”

Za Nocną zamieć Theorin otrzymał w 2009 roku Szklany Klucz – nagrodę literacką przyznawaną corocznie przez członków Stowarzyszenia Twórców Kryminałów pisarzom z krajów nordyckich. Książka otrzymała również nominację do tytułu Najlepszy Szwedzki Kryminał 2008 roku.

- recenzja

- zdjęcia ze spotkania

27.02.2013 Spotkanie DKK rozmawiamy o książce: Marco Santagata „ Mistrz Bladych Świętych”.

Pierwsze zdanie tej powieści zdradza nam jakie jest jej zakończenie. Powoli zbliżamy się do nieuchronnego..., by na ostatnich stronach dowiedzieć się, że tak naprawdę nic nie zostało jeszcze przesądzone… Miłośnicy historii nieoczywistych będą naprawdę usatysfakcjonowani. Jest to opowieść o narodzinach talentu, o sztuce, o trudnej drodze artysty i zawikłanych relacjach międzyludzkich., jak również historia kryminalna i miłosna, z licznymi nawiązaniami do dawnej literatury włoskiej, pokazująca, jak wielką rolę w życiu człowieka odgrywa przypadek.

- recenzja

- zdjęcia ze spotkania

30.01.2013r. spotkanie Dyskusja na temat książki "Dwadzieścia lat nowej Polski w reportażach według Mariusza Szczygła "

Oto Polska:
* proboszcz z HIV,
* pluton ZOMO, który strzelał w "Wujku";
* dwie matki i poczęte przez nie dziecko;
* student Rydzyka, który uciekł ze szkoły;
* Sprawiedliwi ratowali Żydów, a teraz się wstydzą sąsiadów;
* dumny homofob udziela wywiadu;
* przemycali kokainę w żołądkach, żeby spłacić czynsz
26 (a nawet więcej) historii, zapisanych przez najlepszych polskich reporterów.
To mój osobisty wybór reportaży o tym, gdzie zaczęła się i dokąd doszła nowa Polska. Nie ta, którą widzimy w Sejmie, ani ta z pierwszych stron gazet. Raczej Polska, która musiała ‘mentalność sobie w jeden dzień zrobić’.
Mariusz Szczygieł

recenzja - Władysława Kicińska

zdjęcia ze spotkania

12.12.2012r. spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki.

Rawicki DKK zaprasza na pierwszą ogólnopolską dyskusję literacką ...
więcej ...

26.09.2012r. spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki.

"Tak więc jestem i Grekiem, i Chińczykiem, cóż to komu może przeszkadzać? Choć polski mym ojczystym językiem, najbardziej lubię słyszeć wokół siebie także inne mowy. Cieszy mnie obecność w jednym miejscu świątyń różnych wyznań, a jeszcze bardziej raduje, gdy wszystkie są otwarte. Przekraczanie granic od dzieciństwa stanowiło mą ulubioną rozrywkę, a myśl o ich istnieniu jedno z najczęściej przywoływanych przekleństw. Gdy już sam mogłem decydować o miejscu własnego pobytu, a los sprawił, że granice stały się przekraczalne, podejmowałem nieraz wyprawy bez konkretnie określonego celu, byle tylko usłyszeć inny język, zjeść inny rodzaj zupy, spróbować innego alkoholu, zobaczyć inny krajobraz. By zobaczyć własne odbicie w innym lustrze. To konieczne, gdyż lustra potrafią kłamać, więc jeśli całe życie przeglądasz się w jednym, możesz do końca nie wiedzieć, jak naprawdę wyglądasz" - pisze Robert Makłowicz.
DKK omawiał książkę Roberta Makłowicza "Cafe Museum".

Zdjęcia ze spotkania.

11.05.2012 Wojciech Kuczok (spotkanie autorskie) ur. 1972, prozaik, poeta, krytyk filmowy i scenarzysta, speleolog; zdobywca Paszportu “Polityki” (2003), laureat nagrody NIKE za powieść Gnój (2004). Absolwent III LO im. Stefana Batorego w Chorzowie. Wcześniej uczęszczał do I LO im. Juliusza Słowackiego w Chorzowie, skąd został karnie wydalony. Ukończył Uniwersytet Śląski. Współpracownik Tygodnika Powszechnego, Res Publiki Nowej i miesięcznika Kino; doktorant filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W latach 90. przynależał do grupy poetyckiej Na Dziko. Napisał też scenariusz do filmu Magdaleny Piekorz Pręgi, który zdobył w 2004 główną nagrodę na festiwalu filmowym w Gdyni.
Autor :Opowieści samowite, (1996), „Opowieści słychane”(nominacja do Nagrody Literackiej NIKE, nagroda PTWK), „Szkieleciarki”(2002), „Gnój”(2003),(Książka laureatka Nagrody NIKE) „Widmokrąg” (2004), „Opowieści przebrane”(2005), „To piekielne kino”(2006), „Senność”(2008), „Moje projekcje” 2009, „Spiski. Przygody tatrzańskie” 2010, „Poza światłem” 2012,„Obscenariusz”(2013).
Prywatnie kibic Ruchu Chorzów, a także speleolog, odkrywca (wspólnie z synem) jaskini Dujące w Beskidzie Śląskim.
 

25.10.2011r. Agnieszka Wolny-Hamkało. (wykład dotyczący literatury współczesnej): (Ur. 1979, poetka i publicystka. Debiutowała w 1999 roku tomem poetyckim „Mocno poszukiwana”. Następnie opublikowała „Lonty” (2001), „Gospel” (2004), „Ani mi się śni” (2005) i „Spamy miłosne” (2007). Jest także autorką poematu dla dzieci „Nochal czarodziej” (2007, il. A. Wajda) i współredaktorką (wraz z J. Sobolewską) antologii opowiadań „Projekt Mężczyzna” (2009).Współpracuje m.in. z „Polityką”, „Gazetą Wyborczą”, „Lampą” i „Bluszczem”. W TVP1 w latach 2009-2011 współprowadziła program „Hurtownia książek”. Mieszka we Wrocławiu. We wrześniu 2010 nakładem WBPiCK ukazał się jej najnowszy tom wierszy pt. „nicon i leica”. We wrześniu 2011 ukaże się zredagowana przez nią wspólnie z Dorotą Hartwich antologia opowiadań ORWO”.

16.03.2011r. Przemysław Czapliński (w ramach warsztatów literackich: Cicho-sza czytamy Miłosza!): (ur. 6 listopada 1962) - polski krytyk literacki, profesor literatury współczesnej. Pracuje w Instytucie Filologii Polskiej UAM. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Doktoryzował się w 1992, habilitował w 1998, a rok później uzyskał tytuł profesora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 2002 roku.

10.09.2009 r. Daniel Odija (spotkanie autorskie): (ur. 1974), prozaik, dziennikarz telewizyjny. Autor zbiorów opowiadań Podróże w miejscu (2000), Szklana huta (2005) oraz powieści Ulica (2001), Tartak (2003) i Niech to nie będzie sen (2008). Za Tartak przyznano mu Nagrodę Artusa, powieść znalazła się także w finale Nagrody NIKE 2004. Odija publikował m.in. w „Autografie”, „Ha!arcie”, „Sycynie”, „Dekadzie Literackiej” i antologiach literatury współczesnej. Przekłady jego książkę ukazały się w Niemczech, Austrii, Francji i na Ukrainie. Mieszka w Słupsku.

21.05.2009 r. Barbara Kosmowska (spotkanie autorskie): (ur. 1958) - pisarka i poetka, absolwentka polonistyki. Debiutowała jako licealistka, w latach osiemdziesiątych zdobywała liczne nagrody w konkursach poetyckich. Jej pierwsza powieść - Głodna kotka - trafiła do księgarń w 2000 roku. Wydany rok później Teren prywatny wygrał konkurs „Dziennik polskiej Bridget Jones" Wydawnictwa Zysk i S-ka i znalazł się na liście bestsellerów „Rzeczpospolitej". Kolejne książki: Prowincja (2002), Gobelin (2002), W górę rzeki (2003), Niebieski autobus (Wyd. I: 2004) i Hermańce (W.A.B., 2008) cieszyły się nie mniejszą popularnością. Wkrótce nakładem W.A.B. ukaże się nowa powieść, Ukrainka. Kosmowska opublikowała także utwory dla dzieci i młodzieży, ostatnio Puszkę (2009) i Samotnych.pl (W.A.B. 2011).

19.09.2008 r. Krzysztof Warga (spotkanie autorskie): (ur. 1968 w Warszawie). Opublikował powieści "Chłopaki nie płaczą" (1996), "Śmiertelność" (1998), "Tequila" (2001; książka znalazła się w finale Nagrody Literackiej Nike 2002), "Karolina" (2003) i "Nagrobek z lastryko" (2007). Za swoją ostatnią książkę "Gulasz z turula" (2008) otrzymał nagrodę czytelników Nagrody Literackiej Nike 2009. Mieszka w Warszawie na Mokotowie.

30 kwietnia 2007 roku o godz.18:00 odbyło się pierwsze spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki. Miało ono charakter organizacyjno-zapoznawczy. Klubowicze mogli podyskutować o swoich zainteresowaniach czytelniczych jak również o tym czego oczekują od wspólnych spotkań w klubie. Gościliśmy tego dnia 13 osób, które na zakończenie otrzymały książkę - Michała Witkowskiego „Lubiewo''- pierwszą, o której dyskutować będziemy na kolejnym spotkaniu 14 maja 2007 r. o godzinie 19:00.
Zdjęcia ze spotkania

14 maja 2007 r. o godzinie 19.00 odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki 
więcej ...



19 czerwca 2007 r odbyło się spotkanie ze Stefanem Chwinem.
więcej ...

Polecamy! Recenzje książek omawianych na spotkaniach naszego klubu.
więcej...


KLUBOWICZE POLECAJĄ:

Dobre książki i kawa ... Tym razem i kawa i książki smakowały tak samo... wyśmienicie - oczywiście za sprawą kolejnej lektury. "Wielorodzinna kamienica w małym miasteczku. Trzy związki. Sześć wyobrażeń udanego życia." To fabuła książki Grażyny Jagielskiej "Płaskuda".Jest to powieść o pragnieniach, które oddzielają nas od świata i siebie nawzajem. Niezwykle poruszająca, przejmująca. Lektura, która z pewnością zapada w pamięć. Polecamy
- zdjęcia ze spotkania

Recenzje:

- Recenzja autorstwa Władysławy Kicińskiej DKK Rawicz

- Recenzja autorstwa Włodzimierza Jędrzejczaka DKK Rawicz
 

Cafe Museum

   Robert Makowicz; dziennikarz, krytyk kulinarny, podróżnik. Studiował prawo i historię na Uniwersytecie Jagielońskim. W Krakowskim wydaniu „Gazety Wyborczej” publikował recenzje kulinarne. W rubryce „Jadłem w…” Jest też autorem cyklu reportaży „Podróże kulinarne Roberta Makowicza” . Pisze i wydaje swoje książki. Za „Cafe Museum” otrzymał Nagrodę Literacką Srebrny kałamarz im. Hermenegildy Kociubińskiej.
    Trzeba przyznać, że autor ma wyśmienite pióro. Namiętnie lubi podróżować. Nie podróżuje sam, ale w ciekawym towarzystwie; czyli razem z przyjaciółmi. Szczególnie po zjednoczonej Europie. Wspaniale opisuje nawiązane podczas swoich wojaży przyjaźnie i znajomości. Przez to, że dużo jeżdżą odkrywają najróżniejsze kuchnie i smaki różnych narodów. Jest miłośnikiem kuchni całego świata, ale też dobrych trunków. Nie tylko poznaje kuchnię, ale przy tej okazji poznaje również kulturę i historię wielu krajów. Zdaje się, że od dobrych trunków autor nie stroni. Musi przynajmniej ich spróbować. Moi kochani… Ale jak spędzić przyjemny wieczór? Do tego poza krajem, poza ojczyzną, gdy siedzi się przy suto zastawionym stole, w miłym, często różnorakim towarzystwie, a na stole stoi rakija lub inny trunek? W ten sposób autor dociera nie tylko do ludzkich serc, ale również do wiedzy o ludziach, których na miejscu poznaje, o krajach w których przebywa, o ich historii. Z kart książki przebija tęsknota za czasem, który minął na dobre i nigdy nie wróci. / Podobno w swoich genach nosi wielonarodową spuściznę dawnej Rzeczypospolitej i monarchii habsburskiej./
    Książka ta nie jest dla dyletantów ani dla gamoni. Tyle w niej najróżniejszych potraw, tyle w niej trunków, tyle przedziwnych obco brzmiących nazw. Na Boga…? Kto to wszystko spamięta? Według mnie, to prawdziwa mozaika; kultur, języków, religii. Wszystko to jest złożone… Osobno nic nie znaczy. I jeszcze cmentarze… Groby zniszczone, zrównane z ziemią, zalane asfaltem Czy ten ktoś, który wydawał taki rozkaz nie miał bliskich, rodziny? Czy on nigdy nie będzie leżał w ziemi? Będzie mu przyjemnie, jak zakłócą mu spokój i nasikają mu na jego własną głowę…? Może komuś takiemu faktycznie, by się należało.
Szkoda, że w książce nie ma tłumaczeń. Przynajmniej niektórych… Za to nieustannie jest ciamkanie i cmokanie. Dla Makłowicza to nic wielkiego, nic trudnego… Gdy nie potrafi porozumieć się w miejscowym języku, to ucieka się do pantonimy. Wtedy zamiast słów używa „mowy” gestów. Też dobrze, chciałoby się w tym miejscu powiedzieć…
    Cafe Museum, to nie jest książka kucharska ani podróżnicza, to książka o wielu narodach, społeczeństwach i ich kulturach. Książka podana jest ciekawie. Prawie tak samo, jak podaje się na stół udekorowane potrawy. Okraszona jest, jak chrupiącymi skwarkami albo rodzynkami przez rysunki, które dopełniają całości. Szerokie marginesy…? Dlaczego aż takie…? Gdyby jeszcze była jakaś mapa… Inaczej ktoś może pomylić Dalmację z Habsburgami.

„Chmurdalia”    

     Najnowsza powieść Joanny Bator „Chmurdalia” przenosi nas do Wałbrzycha i pokazuje losy wielu rodzin tego miasta a szczególnie koleje losu rodziny Chmurów. Książka ta opowiada o losach ludzi na przestrzeni XX wieku od czasów przedwojennych do współczesności.  Jej główna bohaterka Dominika Chmura budzi się w monachijskim szpitalu po wypadku samochodowym. Znalazła się tam z pomocą  Grażynki osoby o wielkim sercu dawnej mieszkanki Wałbrzycha. Dominika po rehabilitacji nie wraca do Polski wyrusza w podróż. Zmienia miejsca zamieszkania, pracę, poznaje nowych ludzi w Europie i Ameryce.
     Losy Dominiki  splatają się z drogą życiową innych postaci. Poznajemy losy Grażynki, wychowanki Ciotek Herbatek, przywodzących na myśl dobroduszność i matczyne ciepło,które przypadły do gustu wszystkim a ich losy były najciekawszym wątkiem tej książki. Spotykamy też czarnoskórą Sarę masażystkę pomagającą wrócić do sprawności Dominice, wnuczkę „Czarnej Wenus”, niewolnicy, która uwiodła Napoleona, mamę Dominiki- Jadzię oraz babcie  Halinę i Zofię.
     Nie tylko czytamy o doli kobiet  ale też  o losach mężczyzn np. o” złym charakterze” Tadeuszu Kruku fryzjerze, który w czasie wojny był obozowym  fryzjerem szczególnie znienawidzonym przez więźniarki, które strzygł i golił dla przyjemności a nie z obowiązku. Szeroki wachlarz osób w powieści pokazuje też  współczesnego  mężczyznę- geja Iva Amerykanina, który pragnął posiadać swoją cukiernię,  oraz w jaki sposób  zdobywa pieniądze aby zaspokoić swoje marzenia. Ciekawa jest charakterystyka tych osób, są oni opisani rzetelnie i wyraziście.
      Każda z tych postaci mogła by posłużyć do napisania osobnej  ciekawej powieści, dlatego „Chmurdalię” należy czytać  uważnie, aby zapamiętać relacje pomiędzy jej   bohaterami. Materiałem scalającym całą powieść jest nocnik Napoleona, przedmiot zabytkowy przechodzący z rąk do rąk, pięknie zdobiony, który na końcu służył jako doniczka paprotce. Śledząc kolejne losy nocnika, poznajemy losy ludzi.
     Joanna Bator w powieści ukazuje autentyczne przeżycia ludzi, opowiada o potrzebie przekraczania granic, o  pokonywaniu codziennych trudności, gdyż życie to ciągła wędrówka. Mówi  o codziennym  podejmowaniu mniejszych lub większych zobowiązań. Choć książki nie czyta się łatwo ze względu na sposób  napisania jej,  warto ją polecić jako studium charakterów postaci.
  
DKK Rawicz

"Kolonie Kereta”

     Dopóki książka budzi emocje i zmusza do myślenia dopóty warta jest naszego czasu, a jeśli przy tym zajmie nam tylko jeden wieczór tym lepiej. Książka „Kolonie ...” Etgara Kereta jest właśnie taka.
     Autor przedstawia nam pięć historii; o życiu, uczuciu, moralnych dylematach, marzeniach i śmierci, rzeczach dla nas wspólnych i naturalnych, a tu ukazanych w sposób paradoksalny, niekonwencjonalny i magiczny.
     I tak mamy kierowcę autobusu, który wreszcie poczuł się jak Bóg. Chłopaka o imieniu Adi, który nie wie, że nawet jeśli się spóźni nic się nie stanie - ona i tak nie przyjdzie. Jest też Anno, dziewczyna, która zakochuje się w turyście z piekła i macica piękna niczym dzieło sztuki. Tytułowe opowiadanie „Kolonie Knellera” to historia Chaima, który trafia do innego świata-świata samobójców po tym jak sam odebrał sobie życie. Razem z Chaimem i jego przyjacielem udamy się w podróż po zaświatach, gdzie według głównego bohatera życie jest dokładnie takie jak sprzed samobójstwa, tylko trochę gorsze, a cuda zdarzają się wtedy kiedy nikt nie zwraca na nie uwagi. Podczas tych niezwykłych podróży wysłuchamy biadolenia samego Kurta Cobaina, spotkamy gadającego psa, poznamy historię dziewczyny, która utrzymuje, że znalazła się tu przez pomyłkę i chłopaka, który byłby tu dużo wcześniej, gdyby nie jego brat. Edgar Keret posiada tę niezwykłą umiejętność pisania prosto o sprawach trudnych, lekko o ciężkich i interesująco o całkiem zwykłych. W jego opowiadaniach znajdziemy tragedię i komedię, odkryjemy na nowo rzeczywistość i zgrabnie przemyconą prawdę, chociażby taką, że w życiu wiele zależy od nas i jeszcze więcej od nas nie zależy i może troszkę czarnego humoru bo życie nawet po śmierci nie wychodzi z mody.Z pełną świadomością polecam książkę – Keret wart jest naszego czasu... 
 
Barbara Domaszewska  DKK Rawicz

,,Nuda”

     ,,Nuda” Alberto Moravii to bez wątpienia kanon współczesnej literatury i jedna z podstawowych lektur każdego bibliofila. Sam autor zaś to mistrz opowieści, wprowadzający czytelnika w zaskakujący świat swoich bohaterów. W tym  przypadku jest to pozbawiony emocji, dekadencki obraz życia sfrustrowanego, ,,znudzonego” trzydziestopięcioletniego Dina – artysty malarza, przeżywającego niemoc twórczą. Na szczególną uwagę zasługuje jednak fakt, iż nuda Dina nie ma nic wspólnego z tradycyjnym brakiem zajęcia. Nasz bohater definiuje ją, jako brak rzeczywistego kontaktu z otaczającym go światem.
     Czytelnik bardzo szybko wciąga się w uwikłane relacje głównego bohatera, najpierw z matką, a następnie z 17-letnią dziewczyną o imieniu Cecylia – co stanowić będzie główny trzon opowieści. Jesteśmy świadkami uzależnienia seksualnego, narastającego obłędu bohatera i banalnej z pozoru tylko historii o miłości. Historii, która zaprowadzi nas do zaskakującego finału. Opowiedziana przy tym pięknym językiem, z jednej strony prostym a zarazem poetyckim.
     Podsumowując ,,Nuda” Alberto Moravii zachwyca mistrzostwem opisu a także a może przede wszystkim psychologicznym szczegółem. Bowiem dużo miejsca w powieści poświęcił Moravia na same przemyślenia bohatera. Przez co możemy ,,Nudę” potraktować również, jako swoiste studium psychologiczne człowieka. Człowieka cierpiącego z jednej strony na ogromną samotność – z drugiej zaś na ogromną niemoc emocjonalną.
     Moje subiektywne ,,ja”, jak najbardziej przyłącza się do wszystkich głosów pochwalnych za ,,Nudą” Moravii. Jednocześnie uważam ją za książkę, która nie pozostawia czytelnika obojętnym, pozostając w nim na dłużej, co w czytelnictwie, i nie tylko, liczy się najbardziej.
     Na koniec muszę jednak dodać, iż nie wszystkich naszych klubowiczów powieść Alberto Moravii zachwyciła w równym stopniu, jak mnie. Doprowadziła jednak do bardzo ożywionej dyskusji  i spotkania, które na pewno nie było nudne.

 Barbara Szymańska DKK Rawicz

„Gaumardżos! Opowieści z Gruzji”
Anna Dziewit –Meller,Marcin Meller

Niewiele wiedziałam o Gruzji. Możliwe, że nie interesowałam się tym „skrawkiem” świata. Dzięki książce państwa Mellerów, Gruzja stała mi się bliższa. Pisana jest na dwa głosy. Anna pisze subtelniej, po kobiecemu. Marcin po męsku. Historyk z wykształcenia. Swego czasu korespondent wojenny, opisywał i opisuje konflikty jakich nie szczędzi nam świat. Gruzja to kraj pełen przepięknych krajobrazów i magii. Zrywy powstańcze kończyły się tu klęską i represjami tak jak u nas. Wynika z tego, że jest bardzo podobna do Polski. Była niszczona pod władzą radziecką, a Polska pod zaborami. Słabością natury Gruzina jest dar upajania się słowami. Wydaje mu się, że wygłaszając mowy i czyniąc przy tym gesty, on sam dokonuje czegoś ważnego. Poza Kaukazem więdną. Bardzo są niefrasobliwi. Dla nich zastaw się, a postaw się jest bardzo ważne. Polacy są w tym bardzo podobni. Stosują tę samą zasadę. Byle przed innymi się pokazać. Obficie i suto zastawiony stół jest tu, jakby podstawą życia społecznego. Jedzenie jest kolorowe i aromatyczne za sprawą wielu aromatycznych przy-praw. Podczas supry; następuje rozważanie, medytacja nad stylem życia. Za czasów carskich supra była znakiem sprzeciwu wobec systemu na zmasowaną rusyfikację. Naród jest religijny. Kościół ma tu duży wpływ. Na jego utrzymanie idą pieniądze z budżetu państwa. Uwielbiają imię Tamara. Na cześć swojej królowej. Jej ikonę obiecują po pijaku, ale rano słowa dotrzymują. U nas mamy pijalnie wód. Tam tak zwane Banie. /Kąpiele w siarkowej wodzie i poprawianie urody przez ugniatanie ciała./ Upijanie cudzoziemców jest tam prawie sportem narodowym. Coś takiego mnie przeraża. Później jeżdżą po pijaku po drogach wąskich, zniszczonych. „Przecież to Gruzja”, słyszy się w odpowiedzi. Za wzór można tu pokazać ekologa. Człowieka który zakochany jest w rodzimej przyrodzie i w ekologii. Zbiera po drodze torebki foliowe po to, by innych zawstydzić. Święty człowiek chciałoby się powiedzieć. U nas ktoś taki też by się przydał. Gruzja to nieustanna muzyka, taniec i śpiew. Dla nich, to kulturowy spadek po przodkach. Taniec i śpiew trwają tam nieprzerwanie. Jeśli dziecko od młodości nie śpiewa, nie wyrośnie na patriotę. Tak uważają. Dorosły wypada towarzysko, dlatego wszyscy się starają. Tańczą i śpiewają do późnej starości. Było mi smutno, gdy czytałam o studentach, którzy porwali samolot lecący do Batumi. Postanowili zaprotestować. Źle się to dla nich skończyło. To wielka strata dla Gruzji. Dla rządzących, to zwykły pryszcz. Książka ma wiele zdjęć, które warto zobaczyć. Ciągle mam w uszach piosenkę zespołu Filipinki o Batumi. Warto tam pojechać i zderzyć się z rzeczywistością.

Recenzja: Władysława Kicińska, DKK Rawicz

Zapraszamy wszystkich pasjonatów książek! Dołączcie do nas !